“STOLEN GENERATION”

Deze Informatie komt uit de Droomkoffer. Hierin is een lesbrief bijgevoegd over de Stolen Genearion. De opdrachten ontbreken op deze site en de lesbrief is niet compleet. De complete lesbrief kan aangevraagd worden bij Dreamweb.

De lesbrief Stolen Generation is bijgevoegd in de Droomkoffer om een realistisch beeld te geven van de relaties tussen de blanken in Australië en de Aborigines. De stolen generation zijn niet alleen volwassen Aborigines met een verhaal, maar het is ook een gebeurtenis geweest die de relatie tussen de Blanken en Aborigines mede bepaald heeft.  

 Meer informatie over het onderwerp is ook te vinden op:

http://apology.west.net.au/

http://www.greenleft.org.au/back/1999/353/353p3.htm  

Toen de Engelsen in de tachtiger jaren van de achttiende eeuw in Australië voet aan land zetten beschouwden zij het land als “terra nullius” = leeg land. Degenen die zij daar aantroffen waren naar de Europese opvattingen van die tijd geen eigenaars van de grond, want zij bewerkten het land niet en bouwden er geen woningen, dorpen of steden. Bovendien hadden deze mensen geen herkenbaar bestuur waarmee onderhandeld kon worden om verdragen af te sluiten. Het gegeven dat er met het land niets werd gedaan was voor de kolonisten voldoende om het land in bezit te nemen en het te koloniseren.

Wie woonden er dan in die tijd op dit immense continent? Ongeveer 500.000 Aborigines, die een nomadisch leven leidden en leefden van wat het land te bieden had  (zie lesbrief “Droomkoffer”). De komst van de Engelsen bracht voor hen grote problemen en diep ingrijpende gevolgen mee. Het was een botsing tussen twee totaal verschillende culturen: die van de Aborigines die een onvervreemdbare spirituele waarde aan het land toekent, en de Britse =  West-Europese cultuur, die land beschouwt als een economisch object. En het was een botsing tussen een levenswijze met de nadruk op onveranderlijkheid, vastgelegd in de Dreamtime en één die verandering en materiële vooruitgang in het vaandel voert. 

De oplossing voor deze problemen meenden de kolonisten te vinden in het creëren van speciale instituties en een daarmee samenhangende wetgeving.

Met integratie als doel nam de blanke regering aan het begin van de twintigste eeuw een aantal maatregelen, de zogenoemde “Aboriginal Acts”. De inheemse bevolking kwam onder permanente controle van de overheid, van missie en zending of van managers op veeboerderijen. Mannen en jongens werden opgeleid tot een soort cowboy, vrouwen en meisjes tot hulp in de huishouding. Als gevolg hiervan ontstonden veelal gedwongen relaties, waaruit halfbloed Aboriginal kinderen werden geboren, waardoor integratie niet werd bereikt. De regering nam daarom nieuwe maatregelen: zij gaf opdracht om deze halfbloed kinderen bij hun moeder weg te halen en in blanke gezinnen of instituties te plaatsen met het doel om naast integratie deze kinderen op te leiden tot nuttige werknemers mede door hen te leren lezen, schrijven en rekenen. Deze grote groep halfbloed Aborigines werd bekend als de  “ stolen generation”.

Berichten in de pers stelden de regering in Engeland van de wantoestanden rond de Aboriginal Acts op de hoogte. Bovendien werd de “stolen generation” steeds mondiger bij het aan de kaak stellen van de achterstand, wat zij onder andere deden bij het 150-jarig bestaan van Australië in 1938. In de urbane gebieden sloten mensenrechtenorganisaties zich hierbij aan.

In de loop van de zestiger jaren van de twintigste eeuw nemen de Aborigines zelf het heft in handen om zelfstandigheid te veroveren daarbij geholpen door de uitslag van het referendum van 1967, waarbij bepaald werd dat de Aborigines burgerrecht moesten krijgen. Hierdoor kregen zij toegang  tot alle vormen van onderwijs: een belangrijke stap vooruit. Want met name vrouwen, die immers een hoofdrol vervulden in de “stolen generation”– periode, zijn nu in staat hun verhalen in boekvorm te publiceren. En als zij de schrijfkunst niet machtig zijn vinden zij wel iemand die met papier en pen, met bandrecorder of laptop haar indrukwekkende, ontoerende verhaal bekend wil maken. Vooral sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw zijn er talloze boeken over deze periode verschenen. Het kost dikwijls veel moeite de verhalen van de direct betrokkenen los te krijgen. Soms omdat zij de herinneringen niet kunnen verdragen, soms ook omdat zij bang zijn dat haar het gedwongen afstaan van haar kind(eren) wordt verweten. Het zijn dan ook vooral de nakomelingen van de “stolen generation” die de geschiedenis van hun moeders en grootmoeders optekenen. Veel moeders van wie de kinderen zijn afgenomen gaan ook op zoek naar hun kinderen en dikwijls weten de betreffende kinderen niet dat zij eigenlijk van Aboriginal afstamming zijn. Confrontatie met hun zwarte moeder is dan schokkend.    

Een andere vorm om de geschiedenis van de “stolen generation” te vertellen is de film. Behalve tv-documentaires en tv-series is de speelfilm “The Rabbit Proof Fence“ uit 2001 een schokkend voorbeeld van  de methodes die gebruikt werden om kinderen, klein en groot, bij hun families weg te halen en ze te dwingen volgens westerse normen te leven.   In mei 1997 verscheen het rapport “Bringing them home”, een onderzoek naar de afscheiding van Aboriginal kinderen van hun families. Het gevolg was dat de overheid in alle staten aan de betrokken families excuses aanbood. De federale regering heeft dit tot nu toe geweigerd, wat voor de Aborigines een onoverkomelijke hinderpaal is op de weg naar verzoening Naar aanleiding van het rapport en het niet opvolgen van alle aanbevelingen in het rapport  ( Slechts 5 van de 56 aanbevelingen wordt door de regering opgevolgd), wordt een Nationale Sorry dag in het leven geroepen, en een organisatie die zich hiermee bezighoud (de National Sorry Day Comitte, later de Journey of Healing genoemd). Deze organiseren elk jaar op 26 mei de nationale Sorry day. De eerste op 26 mei 1997 brengt 1 miljoen niet-aboriginal Australiers ertoe om de sorry boeken te tekenen. Veel van deze mensen worden zich nu pas bewust van dit stuk geschiedenis van Australie, het rapport en de sorry day hebben ervoor gezorgd dat betrokken aboriginals op de eerste plaats nu ruimte voelen om over hun persoonlijke geschiedenis te praten. Hierdoor kan er ook een healing op gang komen, bij alle groepen in de Australische samenleving.     De onthulling van de Stolen generations Memorial op 28 mei 2004 is een andere mijlpaal in deze ontwikkelingen  ( tekst : Elly Harzing / Lucien Lecarme) archie roach